Nick van Vliet is chauffeur bij de Veluwse Wens Ambulance. Iedere wensrit blijft hem bij, sommige in het bijzonder. Zoals die van Nienke. Ze gaat nog één keer met haar jonge gezin op vakantie. Op de boot naar Texel heeft Nick een bijzonder gesprek met haar. “Een kostbaar moment.”

“We kwamen met de wensambulance aan bij een vrijstaand huis. Er stond een mooie auto voor de deur en er speelden drie kinderen (tweeling van 7 en dochter van 9) in de tuin. Het zag eruit als een perfect plaatje. Binnen ontmoetten we Nienke; een ogenschijnlijke levenslustige jonge vrouw. In werkelijkheid heeft ze niet lang meer te leven.

Zonder dat iemand het wist, had Nienke een vakantiehuisje op Texel gehuurd voor haar man en kinderen – voor als zij er niet meer zou zijn. Zo konden ze het verdriet van haar overlijden even vergeten. Tegen alle verwachtingen in leeft Nienke nog en kon ze zelfs mee. Met hulp van de Veluwse Wens Ambulance gingen ze twee weken naar Texel.

‘EIGENLIJK ZOU IEDEREEN EEN DAG MEE MOETEN RIJDEN MET DE WENSAMBULANCE

Op de heenweg kwamen we in een file terecht, we zouden te laat komen voor de boot. Ondertussen zag ik de krachten van Nienke afnemen, het was een pittige reis voor haar. Gelukkig gaven weggebruikers ons alle ruimte om er langs te mogen. Zo bijzonder! Hierdoor waren we net op tijd voor de boot.

Na deze lange rit holde iedereen naar het toilet aan boord en ging ik even bij Nienke achterin de ambulance zitten. Ik vroeg hoe het met haar ging en zag al snel haar wanhoop. Voor even liet ze me toe in haar wereld. Ze sprak over het verdriet om het leven te moeten loslaten en haar gezin te moeten verliezen. We hadden allebei tranen in onze ogen. Het was onrechtvaardig; Nienke zou in de bloei van haar leven moeten staan en de kinderen hebben hun moeder nodig. Het trof me dat ze haar verdriet deelde met mij – een onbekende.

Om half twee ’s nachts kwam ik thuis, we waren veertien uur onderweg geweest. Het maakte niet uit. Die vijftien minuten achterin de ambulance waren zó bijzonder, ik zal het gesprek met Nienke nooit meer vergeten. Het zette me ook stil bij mijn eigen geluk, bij mijn vrouw en kinderen en onze gezondheid. Veel mensen beschouwen gezondheid als normaal, maar dat is het niet. Van de een op de andere dag kan het anders zijn. Eigenlijk zou iedereen een dag mee moeten rijden met de wensambulance. Dan besef je pas de echte waarde van het leven.”