‘Mijn man leefde helemaal op’

Meneer Singelenberg (93) werkte tot aan zijn pensioen bij de Koninklijke Luchtmacht. Nu ligt hij in het hospice en heeft hij niet lang meer te leven. Hij wilde nog graag één keer terug naar zijn geliefde vliegbasis. Een wens die onlangs in vervulling ging. “We zijn er nog van onder de indruk”, zegt zijn vrouw.

“De wensdag van mijn man zal ik niet meer vergeten; we bezochten een kerkje waar we vroeger vaak kwamen, lunchten in het bos, borrelden in een restaurant en gingen terug naar zijn vliegbasis in Nieuw Milligen. Hier had hij jaren gewerkt als assistent gevechtsleider en later als hoofd inwendige dienst. De commandant vertelde over de werkwijze. Voor mijn man was het heel herkenbaar, op zijn beurt vertelde hij over zíjn tijd bij de Koninklijke Luchtmacht. Het deed mijn man goed om terug te gaan in de tijd, hij leefde helemaal op en was zo monter. Fantastisch om te zien.

‘Het was fantastisch om mijn man zo monter te zien’

Nu, een paar weken later, is de situatie van mijn man verder verslechterd. Daarom vertel ík dit verhaal en niet hij. Hij ligt hele dagen op bed en slaapt veel. Ik zie dat hij pijn heeft, maar hij zegt dat het wel goed met hem gaat. Mijn man heeft nog altijd de mentaliteit van een militair: hij zal nooit klagen.

We gingen vroeger vaak naar een katholieke kerkje, ook daar wilde mijn man nog eens naartoe. Het stond er nog, al was er natuurlijk wel het een en ander veranderd. Bij binnenkomst raakten we allebei geëmotioneerd. Ik kan niet goed beschrijven wat er door ons heen ging. Zo ging het eigenlijk de hele dag; er waren momenten dat we huilden, maar we hebben ook zeker gelachen. Geluk en verdriet liggen dicht bij elkaar. Aan het kerkje hebben we veel herinneringen. Onze gedachten gingen terug naar vroeger, toen waren we nog jong, gezond en ondernemend. We hadden een geweldig leven samen, we kregen kinderen en later zelfs kleinkinderen en achterkleinkinderen. En zie ons nu: ik 88 jaar oud, mijn man 93 jaar en stervende. Die realiteit is hard. Langzaamaan zie ik hem verder wegglijden en dat is moeilijk. Ergens weet ik dat het afscheid eraan komt, maar ik wil hem beslist niet kwijt. Aan de andere kant gun ik hem ook zo zijn rust.

Terug bij het hospice kwam het onvermijdelijke afscheid. Mijn man bleef achter en ik ging naar huis; in het besef dat ik hem binnenkort kwijtraak. Dat was zó zwaar, ik miste hem intens. Wat had ik graag met hem nagepraat over de dag. Het was namelijk fantastisch en dankzij zo veel lieve mensen mogelijk gemaakt. Alle lof ook voor de vrijwilligers van de Veluwse Wens Ambulance! Zij staan klaar voor hen die langzaam wegzakken. We hadden deze dag niet willen missen en zijn er nog van onder de indruk.”